อิสระแห่งสายลม~

Chapter 3 - The interrupt

 

 

 

 

                              

[ตอนนี้ขอ...งดเกรียน(รึเปล่า?)นะจิ๊บิ : AunAun]

 

 

 

 

 

 

น่าอายที่สุดในสามโลก  น่าอายที่สุดในชีวิตที่นนทนันท์เจอมา วันนั้นผมทำเรื่องน่าอายกว่านี้ตั้งหลายเท่า แต่ทำไม๊ทำไมวันนี้มันช่างน่าอายกว่าวันนั้นมากมายหลายขุมนัก ถ้าหม่ามี๊กับอาป๊ารู้จะต้องผิดหวังในตัวคชาน้อยลูกรักคนนี้แน่ๆ โฮๆ YOY  *ทุบโต๊ะ*

 

 

ผมมีข้อสงสัยอยู่อย่างหนึ่ง...ทำไมหน้าอกและไหล่ของผมมันไม่กว้างเหมือนของอิพี่เต๋าวะ? 

 

ช่างมันเถอะ!! มาคิดก่อนดีกว่าว่าผมจะทำยังไงต่อไปดี แค่ปากบวมเพราะน้ำยาบ้วนปากผมก็อายจะแย่อยู่แล้ว แต่ว่าตอนนี้โดนพ่วงข้อสงสัยโดนดูดปากเข้าไปอีก อร๊ากกกก!! ปี๊บอยู่ไหน?  ผมจะเอาครอบหัววววว

 

ข่าวลือที่ผมไปดูดปาก(?)กับไอ้พี่เต๋ามันแพร่ไปทั่วโรงเรียนเร็วกว่าข่าวที่ผมกับไอ้เฟรมจัดฉากซะอีก ผมต้องทนนั่งเรียนในห้องท่ามกลางเสียงซุบซิบของเพื่อนร่วมห้องและเสียงกรนของไอ้เฟรมที่นอนน้ำลายยืดตลอดคาบเรียน ไอ้เพื่อนทรพี!!

กว่าจะแบกสังขารและชีวิตของตัวเองกลับบ้านได้นี่ต้องผ่านสมรภูมิน้ำลายมาทั้งวันเลยนะ

 

 

 

 

“อ้าวลูกกลับมาแล้วเมื่อไหร่คะ?” หม่ามี๊ที่นั่งเขียนรายรับรายจ่ายประจำเดือนอยู่ที่ห้องรับแขกถามผมเมื่อเห็นผมเดินลงมาจากชั้นบนของบ้านพร้อมกับเสื้อสเวตเตอร์ผืนหนาที่ไอ้พี่เต๋ามันยัดเยียดมาให้ผมซัก เพราะผมไปสั่งน้ำมูกใส่เสื้อผืนนี้ของมัน

 

“มาเมื่อกี๊เองครับ หม่ามี๊...” ผมบอกหม่ามี๊ก่อนจะเดินไปที่เครื่องซักผ้ารุ่นปุโรทั่งของบ้าน มันอยู่กับผมมาเป็นสิบๆปีแล้วนะ อาป๊าขนไปซ่อมไม่รู้กี่ครั้ง ผมกับเฮียนัทสงสัยว่าเงินค่าซ่อมมันจะมากกว่าราคาของมันตอนที่ซื้อมาซะอีก

 

“นั่นจะเอาไปซักเหรอลูก ปกติเห็นซักเป็นตะกร้าเลยนี่” หม่ามี๊ทัก

 

“อ๋อ...เสื้อของหมาอ่ะหม่ามี๊ซักให้มัน ชาสงสารมัน” คึคึคึ ด่าลับหลังแบบนี้เจ้าตัวคงไม่ได้ยินหรอก

 

 

 

 

 

 

หลังจากที่ผมตากเสื้อเสร็จแล้วก็หลบแสงแดดยามเย็นมานอนอืดอยู่ในห้องนอน มันก็เป็นกิจวัตรประจำวันของนนทนันท์อยู่แล้ว กินแล้วก็นอน พิเศษขึ้นมาหน่อยก็เล่นดนตรีกับไอ้เฟรมและเฮียนัท

ผมกดรีโมทเลือกช่องดูการ์ตูนอย่างตั้งใจปานประหนึ่งเลือกกาข้อสอบ

 

 

 

 

 เจอแล้ว!! เบ็นเท็นที่รักกกกก

 

 

 

 

 

~วนอย่างนี้เรื่อยไป หลับตาครั้งใดภาพเธอยังวนทำร้ายหัวใจฉัน...~

 

 

 

โทรศัพท์เครื่องน้อยที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนหัวเตียงสั่นอย่างกับเจ้าเข้า ผมคว้ามันมากดรับขณะที่ตาก็จ้องอยู่ที่เจ้าตัวการ์ตูนในโทรทัศน์

 

“ฮัลโหล”

 

/ไอ้เด็กแสบใช่ไหม?/  เสียงทุ้มห้าวดังออกมาไม่ต้องเดาก็รู้แล้วว่าใครโทรมา

 

“ครับผม ต๋าวๆใช่ไหมครับ?” ผมแกล้งหยอด แหวะๆ ไม่ได้คิดพิศวาสอะไรหรอกนะ สเป็ค ของผมต้องสาวหมวยเท่านั้น!!!

 

/อย่ามาเล่นลิ้น/

 

“เราสองคนไปดูดลิ้นกันตอนไหนเหรอครับ?”

 

/จะดูดหรือไม่ดูด ตอนนี้เขาก็เข้าใจว่าดูดไปทั้งโรงเรียนแล้วล่ะ/ 

 

“ก็เพราะใครล่ะ?” ถ้าไอ้พี่เต๋ามันไม่ดึงน้องมิยาบิออกมันคงไม่เกิดเรื่องซวยๆแบบนั้นขึ้นแน่

 

/ก็มึงไม่บอกกูนี่ว่าปากมึงบวม  สัส!! เสือกแดงแล้วยังเสือกเจ่ออีกนะ/  อ่าวๆ คุณพี่ครับปากผมมันแดงมันเจ่อมันก็ไม่ได้ไปแดงไปเจ่อบนหลังคาเล้าไก่บ้านพี่นะครับ

 

“ก็ผมบอกแล้ไงว่าอย่าถอดๆ แล้วพี่เอาเบอร์ผมมาจากไหนเนี่ย?”

 

/เพื่อนมึงนั่นแหละที่หน้าสิวๆอ่ะ/  ไอ้เฟรม!!! ไอ้เพื่อนเวร

 

“แอบปิ๊งผมป่ะเนี่ยมีเบอร์ด้วย”

 

/พรุ่งนี้วันเสาร์เดี๋ยวตอนเช้ากูจะไปรับมึงที่บ้าน/

 

“เหี้ย!! มาทำไมพี่ แล้วรู้จักบ้านผมเหรอไง?”

 

/เพื่อนมึงเขียนแผนที่ให้แล้ว/   ไอ้เพื่อนดับเบิ้ลเวรรร ฮึ่มมมมม...วันจันทร์สงสัยผมต้องประเคนรางวัลให้มันซักโบก

-__-++  *สายตาอาฆาต*

 

 

“ผมไม่ว่าง”   อ๊ะ!! น้องคชาโกหก ~     อันที่จริงแล้วน้องคชาไม่อยากออกจากบ้านต่างหากอายปากบวมๆที่ยังไม่ค่อยจะหายดีของตัวเอง  ยิ่งคิดยิ่งโซแซดด เมื่อไหร่มันจะหายสักทีน๊อออ?   T^T   *ทำหน้าปลงตก*

 

/หึหึหึ กูรู้ว่ามึงว่างแค่นี้นะ/

 

ติ๊ดดด!!

 

 

“เดี๋ยวๆ อ้าว...ไอ้พี่บ้าวางสายเฉยเลยมันยังไม่เคลียร์เลยนะโว๊ย” ผมบ่นเบาๆ ก่อนจะเอาเจ้าโทรศัพท์รุ่นเดอะเก๋าของผมวางลงที่เดิมของมัน แล้วมานั่งจ้องน้องเบ็นเท็นต่อ เรื่องอะไรผมจะโทรไปถามล่ะ เก็บตังค์โทรศัพท์ที่มีอยู่น้อยนิดไว้ใช้ประโยชน์ยามจำเป็นๆดีกว่า โทรหาไอ้พี่เต๋ามันเป็นเรื่องที่ไร้สาระและสิ้นเปลืองมาก!!

 

 

 

 

 

 

 

ก๊อก ก๊อก!!

 

 

 

“ตี๋!! มีไอ้หน้าเผือกที่ไหนไม่รู้มาหา” เสียงเฮียนัทดังออกมาจากหน้าประตูห้อง ใครวะไอ้เผือก?

 

“ใครอ่ะเฮีย?” ผมกำลังส่องกระจกลายคิตตี้สีชมพูเพื่อเพ่งพิศใบหน้า(บูดๆ)หลังตื่นนอนของตัวเองอย่างตั้งใจ

 

“ไม่รู้สิเห็นมายืนรอที่หน้าบ้านอ่ะ ออกไปดูหน่อยก็ดีนะ”

 

“ครับ เฮีย!! บอกมันว่าให้รอสักครึ่งชั่วโมงนะชาจะอาบน้ำ”

 

“เออๆ”

 

 

 

 

 

 

 

 

ผมเดินลงบันไดอย่างอึนๆทั้งๆที่พึ่งอาบน้ำเสร็จหมาดๆ เมื่อคืนนอนดึกไปหน่อย ไม่สิ... นอนไม่หลับเลยต่างหาก มันกระสับกระส่ายคลื่อนไส้เวียนหัวคล้ายจะเป็นลม ไม่ใช่ละ!!

ไอ้เผือกของเฮียนัทก็คงไม่ใช้ใครที่ไหน คนที่โทรมาขู่(?)ผมเมื่อวานนั่นแหละ ผมหยิบเสื้อสเวตเตอร์ที่ซักเมื่อวานติดมือมาด้วย และไม่ลืมพกพริกไทยป่นใส่กระเป๋าสะพายลายเบ็นเท็นไปด้วยเผื่อเหตุการณ์ฉุกเฉิน

 

“วันนี้จะไปไหนแต่เช้าล่ะอาตี๋?” อาป๊านั่งจิบกาแฟอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ที่โซฟาห้องรับแขก

 

“ไปแถวๆนี้ครับอาป๊าเดี๋ยวก็คงกลับมา...มั้ง”

 

“อืมๆ อย่ากลับบ้านกลับช่องดึกนักล่ะ”

 

“รับทราบครับผม”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[Tao’s part]

 

 

 

 

 

ผมนั่งพิงปอร์เช่ลูกรักรอไอ้เด็กแสบมาเป็นชั่วโมง ไหนพี่ชายมันบอกว่าให้รอครึ่งชั่วโมงไม่ใช่เหรอวะ?  เมื่อวานผมโดนไอ้เพื่อนเวรสวดยับเลยมันไม่ถามอะไรผมสักคำเลยให้ตาย ถ้าผมได้ไอ้เด็กเวรคชาไปเป็นแฟนจริงๆคงต้องปวดหัวไปมากกว่านี้แน่ วันจันทร์ผมจะทำให้มันไปสารภาพกับทุกคนที่โรงเรียนให้ได้

แต่ว่าวันนี้ขอใช้งานไอ้เด็กแสบนี่ก่อนก็แล้วกัน ในเมื่อมันอยากเป็นแฟนผมมากนัก จะสนองให้หนึ่งวันก็แล้วกัน

ร่างเล็กที่บอบบางเกินชายในชุดเสื้อฮู้ดแขนกุดสีส้มสดใสสกรีนลายเป็ดสีเหลืองคาบอมยิ้ม ส่วนกางเกงก็เป็นกางเกงยีนขาสั้นธรรมดาๆแต่รวมๆแล้วก็ดูดี เดินสะพายกระเป๋าเบ็นเท็นออกจากบ้าน

 

 “มึงมาโคตรช้าเลย หัดสปีดตัวเองบ้างนะ หรือว่าแรมต่ำ?”

 

“โหยยย พี่เต๋า ผมพึ่งตื่นเองเหอะ”

 

“วันนี้กูมีที่ที่จะพามึงไป”

 

“ที่ไหนอ่ะพี่  นรกผมไม่ไปนะเชิญพี่ไปคนเดียวเถอะ ผมว่าที่นั่นเขาคงไม่ต้อนรับผมหรอก” ไอ้นี่วอนตรีนตั้งแต่เช้า สงสัยว่ามันคงไม่ได้กินข้าวเช้ามาแน่ๆเลยจึงวอนอยากกินอวัยวะเบื้องล่างที่มีข้อนิ้วของผม

 

“กูบอกมึงเหรอว่ากูจะไปนรก?”

 

“งั้นไปไหนอ่ะ?”

 

“ขึ้นรถ...แล้วเดี๋ยวมึงก็รู้เองแหละ”   ผมบอกมันเรียบๆก่อนที่จะเดินไปที่ฝั่งคนขับ คชาเองก็เปิดประตูไปนั่งที่นั่งข้างคนขับ แล้ววางเสื้อสีเทาของผมไว้ที่คอนโซลรถ ผมสตาร์ทรถทะยานออกไปด้วยความเร็วสูง ไอ้คนข้างๆก็หวีดร้องลั่นยังกับผมจะพามันไปตาย

ไม่ต้องห่วงน่าไอ้น้องมากับเศรษฐพงศ์แล้วสบายหายห่วง  *ชูสองนิ้ว*

 

 

 

 

 

 

 

[Kacha’s part]

 

 

 

อร๊ากกกกก!! ผมอยากเอาแป้งเย็นตราเสือภูเขากรอกปากไอ้พี่เต๋าจริงๆ คุณมึงกลัวไม่ได้ตายเหรอครับ? ถึงขับรถเร็วปานตดตัวชะมดป่า ปาดซ้ายทีขวาทีน้องคชาจะหัวใจวายตายอยู่แล้ว ทุกทีเวลาไปไหนหม่ามี๊ของผมขับเร็วที่สุดแค่ประมาณ80Km/h เท่านั้นแหละ แต่ไอ้คุณเต๋ามันคงเหยียบมิดคันเร่งแน่ๆ ถ้าเกิดว่าหัวผมเกิดหลุดออกไปนอกหน้าต่างนะผมจะปรับคาเสียหายจนบ้านมันต้องกินข้าวกับภาพปลาทูเลย

 

รถคันหรูจอดที่หน้าร้านไอศกรีมกึ่งเบเกอรี่แห่งหนึ่ง ตัวร้านตกแต่งสไตล์ยุโรปแต่งแต้มด้วยสีครีมทั้งร้านแลดูอบอุ่น พี่เต๋าดับเครื่องยนตร์แล้วเดินลงจากรถทิงผมให้นั่งตากแอร์(ที่ดับไปแล้ว)อยู่คนเดียว ไอ้คนไร้ความรับผิดชอบ เอาเค้ามาแล้วก็มาทิ้งกัน แย่ที่สุด!!

ผมเดินลงจากรถด้วยความเซ็งสุดขีด แต่ผมก็ต้องชะงักงันพร้อมกับทำจมูกฟุดฟิดเมื่อได้กลิ่นหอมของเค้กลอยออกมาจากภายในร้าน ผมยังไม่ได้ยัดอาหารเช้าลงท้องเลยอ่ะ ตอนนี้ต่อมตะกละมันเริ่มทำงานอีกแล้ว

 

 

 

~ กรุ๊ง กริ๊ง ~

 

 

 

เสียงกระดิ่งสีชมพูรูปหัวใจที่ห้อยอยู่บนประตูทางเข้าของร้านดังต้อนรับผมเบาๆ ยามเช้าๆแบบนี้ลูกค้าก็มีอยู่ประปราย ผมชะเง้อมองหาไอ้คนที่พาผมมาแล้วก็หายหัวไปไหนก็ไม่รู้ จนกระทั่งเดินมาเจอผู้หญิงผิวขาวสวยที่ยืนอยู่ตรงมุมร้าน เธอกำลังเช็ดโต๊ะอยู่ ผมจึงเลือกที่จะเดินไปถามเธอคนนั้นเพราะผ้ากันเปื้อนของเธอมันปักด้วยตัวหนังสือสีแดงสดว่า MASTER!!   คนคนนี้เป็นมาสเตอร์ของร้านเหรอเนี่ย?

 

“เอ่อ...คุณครับ?” ผมสะกิดแผ่นหลังของมาสเตอร์สาวเบาๆ

 

“ว่าไงคะ?” ผู้หญิงคนนี้หันมายิ้มหวานๆให้ผม

 

“เห็น เอ่อ...พี่เต๋าไหมครับ?”                       

 

“ไอ้เจ้าเต๋าเหรอ อยู่หลังร้านมั้ง? น้องลองไปหามันดูนะ^^”

 

“ขอบคุณครับ” ผมกล่าวขอบคุณเบาๆก่อนจะเดินไปที่หลังร้าน

 

 

 

 

 

ผมค่อยๆเดินมาหาร่างสูงที่ง่วนอยู่กับการผ่าสตรอเบอร์รีประดับหน้าเค้กสตรอเบอร์รีวานิลลา ไม่คิดว่าคนที่วันๆเอาแต่เที่ยวทำตัวหล่อ ควงสาวไม่ซ้ำหน้าแถมยังอยู่รกโลกไปวันๆแบบไอ้พี่เต๋าจะทำเค้กเป็นกับเขาด้วย ผมแกล้งย่องเบาๆแล้วกอดเอวหนาเอาไว้แน่นให้คนที่ถูกกอดตกใจหน่อย แต่ผลกลับผิดคาดเมื่อคนโดนแกล้งไม่ตกใจเลย ยังคงแต่งหน้าเค้กอยู่อย่างเดิม ผมผละออกทันที ผมมักจะแกล้งเฮียนัทอย่างนี้บ่อยๆ เฮียของผมน่ะตกใจง่ายสุดๆเลย

 

ว๊าาาาาา ~  คนอะไรแกล้งไม่มันส์เลย?

 

 

 

 

ผมจึงตั้งท่าจะหันหลังกลับแต่ก็ถูกมือหนาๆดึงไว้ มันเร็วมากจนผมไม่ทันตั้งตัว ร่างกายของผมซวนเซชนกับอกแข็งๆ แล้วสตรอเบอร์รีผ่าครึ่งอันหนึ่งก็ถูกยัดเข้ามาในปากของผม ตามด้วยริมฝีปากร้อนที่กดทับลงมาอีกที รสจูบที่เต็มไปด้วยรสและกลิ่นของสตรอเบอร์รี หวานอมเปรี้ยว น่าลุ่มหลงแบบแปลกๆ ลิ้นหนาตวัดดูดเล่นหยอกล้อกับลิ้นของผม แม้ว่าสตรอเบอร์รีซีกนั้นจะถูกผมกับไอ้พี่เต๋าดูดกลืนไปหมดแล้ว แต่ความหวานมันยังติดปลายลิ้นของผมอยู่เลย ร่างกายของผมเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามาอยู่ในอ้อมกอดของพี่เต๋าตั้งแต่เมื่อไหร่?

 

 

 

 

พี่เต๋าถอนจูบออกแต่ยังคงกอดผมไว้หลวมๆ ผมอยากดันตัวเองออกมาจากตรงนั้น อยากมุดดินหนีจากสภาพที่เป็นอยู่นี้ อยากตบหน้าคนเจ้าเล่ห์ชอบฉวยโอกาสสักฉาด แต่ก็ทำได้แค่คิดเพราะแรงของผมในตอนนี้มันเหมือนถูกดูดหายไปพร้อมกับจูบเมื่อครู่แล้ว นี่สินะที่เขาเรียกว่า ‘จูบ’ มันเป็นแบบนี้เองสินะ

 

 

นี่มันเฟิร์ทคิสของผมเลยน๊า!!

 

 

 ถ้าไม่รวมวิ่งชนปากไอ้เฟรมที่หน้าประตูห้องคอมพิวเตอร์ตอนอยู่ปอสี่อ่ะนะ

 

 

โฮๆ ๆ ผมเกลียดคนคนนี้ที่สุดในโลกเลย จูบแรกของกรู๊ววววว!!!!!!!

 

 

“พี่เต๋าฉวยโอกาส” ผมพูดออกมาเสียงดังอู้อี้ ทำไมแว๊ๆ ทั้งๆที่อยากตะโกนออกมาให้มันลั่นร้านเลยแท้ๆ

 

“มึงยั่วกูก่อนเองนะ” ดู ดู๊ ดู มันว่าผมยั่ว ผมไปยั่วมันตอนไหน ไม่มี๊!!!

 

“อย่ามามั่ว ผมไปยั่วพี่ตอนไหนกัน ไอ้คนเจ้าเล่ห์” ผมระดมทุบลงไปที่อกแข็งๆนั่นไม่ยั้ง สักพักผมก็หยุดไม่ใช่เพราะอะไรหรอกครับ ผมเจ็บมือว่ะ!!

 

“ก็ตอนที่...” ไอ้พี่เต๋ายื่นหน้าเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ

 

“อี๋!!! เอาหน้าขาวๆของพี่ออกไปจากหน้าหล่อๆของผมเลยนะเว่ย” ผมเอามือดันหน้าขาวๆนั่นไว้

 

“หึหึหึ” เสียงหัวเราะเย้ยหยันในลำคอทำให้ผมหน้าร้องผ่าวด้วยความอับอายขายขี้หน้า

 

“น้องเต๋า!!” เสียงแหลมปรี๊ดดดดดดดด!! ดังมาจากทางประตู ทำให้ผมกับไอ้พี่เต๋าที่กำลังกอดกันอยู่หันไปมองพร้อมกัน ผู้หญิงสวยมากๆ หน้าขาววอก ปากแดงแจ๋ยังกับแดรกอุทัยทิพย์เป็นอาหารมื้อละโหล กับชุดเดรสสีชมพูยืนทำหน้าบึ้งมองมาที่ผมเขม็ง

 

“พี่แนน” เสียงทุ้มพึมพำเบาๆ แต่คชาหูดี คชาได้ยิน อย่าบอกนะว่าผู้หญิงคนนี้เป็น...

 

 

 

 

 

 

 

เป็น......

 

 

 

 

 

 

เป็น......

 

.

 

 

 

.

 

เป็นใครวะ?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#พูดคุยกับอินังไรท์เตอร์สักกะนิ๊ดดดด#

 

ตอนนี้อยากให้หวานอ่ะ แต่มันไม่หวาน  -..-   /อะไรของมันนังนี่?

พยายามหวานนนนนน ที่สุดแล้วอ่ะนะ

ถ้าหากหวานของไรท์เตอร์ มันขมสำหรับรีดเดอร์ สงสัยต้องเปลี่ยนแนวแต่งฟิคเป็นแนวอาชญากรรมแทนซะละ 555

 

ปอลอ... พรุ่งนี้อันจะเอาเอา Short fictionTaoKacha มาลงค่ะ ตั้งใจจะเอามาลงวันนี้แต่ว่ามันปั่นไม่ทัน ขอโทษด้วยนะจิ๊บิ

The day you went Away  

กรง[Cage]

Disunited

Equally ร้ายพอๆกัน#4

 

ปอลอลอ...อยากลงคืนนี้นะคะ แต่ว่าติดงานราตรีปัจฉิมที่โรงเรียนค่ะ

 

 

 

☺รักคนอ่าน พิศวาสคนเม้น กร๊ากกกก 555+☺

 

 

edit @ 23 Mar 2012 15:10:56 by LittleDoll_rabbit

edit @ 23 Mar 2012 15:11:29 by LittleDoll_rabbit

Chapter 2 - Kiss (?)

 

 

 

 

 

 

ผมบ้วนปากด้วยน้ำยาบ้วนปากยี่ห้อพญานาคกินไข่ลูกน้ำเป็นครั้งที่สองร้อยสามสิบสามของวัน  สิ่งที่ผมทำลงไปถึงมันจะเปลืองตัวไปหน่อยแต่ว่ามันก็คุ้มกันแหละน่า พรุ่งนี้ข่าวกระฉ่อนทั่วโรงเรียนแน่ วะฮ่าฮ่า!!!   *หัวเราะอย่างชั่วร้าย*

 

ว่าแต่...น้ำยาบ้วนปากนี่คงจะแรงน่าดูแฮะรู้สึกแสบๆร้อนๆไปทั้งปากเลยอ่ะ คงเป็นสูตรใหม่ที่อาป๊าซื้อมาใช้แน่ๆเลย

 

“ชาเห็นน้ำยาบ้วนปากไหมวะ?  หม่ามี๊เอาไปเก็บไว้ไหนเนี่ย” เสียงเฮียนัทตะโกนขึ้นมาจากชั้นล่าง คงจะหมายถึงไอ้น้ำเขียวๆที่ผมใช้อยู่แน่ๆเลย

 

“ทำไมอ่ะ?”

 

“มันหมดอายุแล้วยังไม่ได้ใช้เลย เฮียจะเอาไปทิ้ง!!” เฮือกกกก!!

 

“ยี่ห้ออะไรอ่ะ?”

 

“พญานาคกินไข่ลูกน้ำ ที่อาป๊าซื้อมาเมื่ออาทิตย์ก่อนไง?” ชัดเจน แจ่มแจ้ง แจ๊ดแจ๋!! แอ๋แอ๋แอ๋แอ๋ T^T

 

“อ๊ากกกกกกกก!!! เฮียทำไมไม่บอกชาเร็วๆล่ะ” ผมทึ้งหัวตัวเองพร้อมกับแหกปากดังลั่นห้องน้ำ

 

“อย่าบอกว่าแกใช้ไปแล้วนะ!!”

 

“หมดขวดแล้วต่างหากเฮีย!!”

 

"เวรแล้วไอ้ตี๋!!”      

 

“แง้ๆ เฮีย!! ชาจะตายไหมอ่ะ?”

 

 

 

 

 

 

 

สุดท้ายยยย...เฮียก็พาผมไปหาหมอเนื่องจากน้ำยาบ้วนปากมหาตะไลนั่นมันหมดอายุมาสามปีแต่อาป๊าซื้อมาเพราะถูกเจ๊อารยาหลอกขายให้ โฮๆ TOT      ปากแสนสวยของผมตอนนี้บวมเจ่อราวกับถูกต่อยและแดงแจ๊ดแจ๋ยังกับดูดอุทัยทิพย์หมดเป็นโหล หมอฮันน่าคนสวยบอกว่าอีกสองสามวันถึงจะหาย แล้วพรุ่งนี้ผมจะไปโรงเรียนได้ยังง๊ายยย!!??

 

“เฮีย พรุ่งนี้ชาไม่ไปโรงเรียนนะ บอกหม่ามี๊กับอาป๊าด้วยว่าชาไม่สบาย” ผมปั้นหน้าให้น่าสงสารสุดฤทธิ์

 

“ไม่ได้ๆ ปวกบวมนิดเดียวมันจะตายรึไง? ใช้มือเขียนตาดูหูฟังสมองจำ ไม่ได้ใช้ปาก”

 

“โถ...เฮีย ชาก็อายเป็นนะ(?)”

 

“มันก็ไม่ได้น่าเกลียดน่ากลัวอะไรนี่ปากแดงๆบวมๆแบบนี้อ่ะ รู้ป่ะ สาวๆเขายังอยากมีปากแบบนี้ด้วยซ้ำ”

 

“แต่ชาเป็นผู้ชาย ไม่ได้เป็นตุ๊ด!!”

 

“อ้าว!! เหรอ...นึกว่าเป็น” เฮียนัทพี่ชายที่รัก(?)พูดจบก็จรลีหายไปในบ้าน ทิ้งผมให้ยืนเป็นพระเอกเอ็มวีอยู่หน้าบ้านคนเดียว จะต้องเป็นเพราะความอาภัพโชคตกอับหลังจากที่ได้จูบกับไอ้พี่เวรเต๋าแน่ๆไม่งั้นผมคงไม่ซวยแบบนี้หรอก T^T

 

 

 

 

 

 

 

ผมเดินลงจากรถอย่างกล้าๆกลัวๆ วันนี้เป็นวันแรกในชีวิตที่ผมไม่อยากมาโรงเรียน แต่เฮียและพรรคพวก(หม่ามี๊&อาป๊า) ลากผมมาโรงเรียนจนได้ นนทนันท์อยากตีลังการ้องไห้ ผมเดินเข้ามาในรั้วโรงเรียนที่มีสายตาอาฆาตและชื่นชมต่างๆนานามองมา ทุกคนที่ผมเดินผ่านจะหลีกทางให้ผมหมด รึว่าเป็นเพราะหน้ากากอนามัยลายแพนด้าสีชมพูที่ผมใส่มาวะ?

 

“นั่นไงเธอๆที่เป็นแฟนพี่เต๋าอ่ะ” เสียงซุบซิบดังขึ้นมาแว่วๆจากกลุ่มเด็กมัธยมต้นที่ยืนจับกลุ่มกันถือหนังสือพิมพ์ประจำวันของโรงเรียน

 

“น่ารักอ่ะแก!! ถึงว่าเอาชนะใจเต๋าเต๋าได้”

 

“ชิ!! ไอ้คชาหน้ากากแพนด้านี่มันสวยตรงไหนกัน” กระแสแรงทั่วทั้งโรงเรียนแบบนี้ไอ้เฟรมคงจะทำงานสำเร็จสินะ อุวะฮ่าฮ่า ^O^     *ยิ้มเยาะภายใต้หน้ากากอนามัย*

 

แต่ผมก็ต้องชะงักเท้าลงแทบไม่ทัน เมื่อคนที่โดนพาดพิงในข่าวหรือว่าคู่กรณีของผมยืนกอดอกมองหน้าผมอย่างเอาเรื่องภายในอุ้งมือขาวๆของเขามีหนังสือพิมพ์ฉบับเดียวกับพวกนั้นอยู่

“มานี่เลย!!” พี่เต๋าทำปากบอกผม ในมือขาวๆถือกระดาษหนังสือพิมพ์ที่เป็นประเด็นร้อนแน่น

 

“อุ๊ย!! ที่รักมารอเค้าเหรอ?” ผมตั้งใจพูดให้ดังๆ ให้พวกชะนีเก้งกวางบ่างค่างค้างคาวได้ยินอย่างทั่งถึงกัน

 

“กรี๊ดดดดดดดด!!” เสียงกรีดร้องอย่างโหยหวนก็ตามมา

 

“ต๋าวววว พาชาไปส่งที่ห้องทีสิ...”

 

“มานี่เลยไอ้ตัวแสบ” พี่เต๋าลากผมไปตามทางเดิน ความจริงมันก็คล้ายๆกับจูงมือนะแต่แรงบีบมันต่างกันก็แค่นั้น

 

“จะพาชาไปไหนอ่ะ?”                                                               

 

“ไปเคลียร์”

 

“ไปทำไมมีอะไรต้องเคลียร์อ่ะ”

 

“ไปสะสาง อย่ามาพูดมาก!!”

 

“ปล่อยๆๆโว๊ยยย!! ไม่ไปๆ” ผมพยายามยื้อแขนเล็กๆของตัวเองไว้สุดฤทธิ์ ไอ้พี่บ้าพลังลากผมไปตามทาง

 

“แล้วนี่อะไรปิดปากมึงเนี่ย? ปัญญาอ่อนชิบหาย” มือขาวเว่อร์เอื้อมมาจะดึงน้องหมีออกจากปากของผม ผมรีบหลบมือใหญ่ๆทันที คนเอี้ยไรวะครับมือใหญ่ยังกะตีนควายสู้มือผมก็ไม่ได้ผอมเพรียวจนมือนางงามจักรวาลอายเชียวแหละ

“อย่ามายุ่งกับน้องมิยาบิของผมนะ”

 

“ไอ้ผ้าปิดปากลายหมาไม่แดกเนี่ยนะ?”

 

“ก็...ก็ใช่ไง” ไอ้เฟรมตั้งชื่อให้เลยนะนั่น

 

“เอาเมียกูมาเสียหายหมดเลยมึงนี่”

 

“จะเมียจะชู้พี่ก็ช่างเถอะ ปล่อยแขนผมก่อน เจ็บโว๊ยย!!”

 

 

 

 

 

 

 

 

[Tao’s part]

 

 

 

 

ผมลากเจ้าตัวแสบมาข้างหลังตึกลำดวนเฉลิมพระเกียรติอย่างรวดเร็ว ตึกนี้เป็นตึกเกือบร้างที่โรงเรียนกำลังปิดปรับปรุงบูรณะ แน่นอนว่าย่อมไม่มีใครผ่านมาแถวนี้แน่ผมยื่นโทรศัพท์ของผมกับหนังสือพิมพ์ของโรงเรียนฉบับวันนี้ให้ไอ้ตัวแสบดูผลงานที่มันทำไว้ มันทำตาโตก่อนจะคว้าไปอย่างรวดเร็ว

 

“พี่เต๋าให้ผมเหรอ? แม่งงง อยากได้มานานแล้วนะ แต่หม่ามี๊ไม่ให้ซื้ออ่ะ” ใครบอกว่ากูให้มึงไอ้เด็กเวลลลล์

 

“กูให้มึงแหกตาอ่านข้อความโว๊ยยย”

 

“อ่าวววว... ให้ดูก็ไม่บอกหลอกเด็กให้ดีใจ” คชาบ่นงุบงิบก่อนจะจิ้มไอโฟนของผมยิกๆ

 

“ฮ่าๆๆ โคตรฮาอ่ะพี่” จู่ๆร่างเล็กตรงหน้าผมก็ระเบิดหัวเราะออกมา มีอะไรให้ขำวะ?

 

“มึงอ่านข้อความหรือว่าดูรายการตลกวะ? หัวเราะยังกับโดนไฟไหม้บ้าน”

 

“เหี้ยพี่เต๋า พี่มีตาก็แหกดูเองสิครับว่าผมกำลังทำอะไร”

 

“ไอ้นี่เดี๋ยวจะโดนละ”                                                               

 

“อ๊ะๆ อย่านะๆเดี๋ยวพี่จะโดนว่าทำร้ายแฟนที่รักนะครับ” ถ้าไอ้เด็กนี่เอาไปฟ้องเพื่อนผม ผมก็โดนพวกมันด่ายับล่ะสิ

 

“ฮึ่ยย!! มึงอ่านจบยัง?”

 

“ข้อความมีเป็นร้อยๆ น้องชาชาจะอ่านจบได้ยังไงกันครับ”

 

“กูให้มึงอ่านแค่แปดสิบข้อความอย่ามาเวอร์ไม่ถึงร้อยสักหน่อย”

 

“เต๋าคะ...เราเลิกกันเถอะ - แพมมี่     เต๋าๆทำกับนิจิแบบนี้ได้ไงอ่ะ   เต๋าแม่งเฮงซวยมีแฟนแล้วก็ไม่บอกกัน -โยโย่” เสียงใสถูกดัดให้แหลมเล็กเลียนแบบแม่พวกนั้นที่ส่งข้อความมาหาผม

 

“มึงอ่านดีๆกูก็ไม่ว่านะ”

 

“เอาเป็นว่า...ผมเข้าใจความรู้สึกพี่นะ” เสียงใสๆดังอู้อี้อยู่ในผ้าปิดปากที่มันดูเกะกะตาของผมมาก

 

“มึงเอาผ้าปิดปากออกได้ไหมวะ?”

 

“ทำไมอ่ะพี่ มันก็น่ารักดีออกน้องมิยาบิเนี่ย” คชาทำหน้างง

 

“เออๆ เรื่องของมึง อย่าเผลอนะมึงเดี๋ยวกูจะดึงออกมาเผาทิ้งให้ดู” ผมขู่เสียงดุพลางทำท่าจะดึงจริงๆ มือเล็กรีบปัดป้องทันที

 

“ผมไม่เห็นข้อความของยูกิเลยอ่ะ” ไอ้ตัวแสบพูดเบาๆ

 

“ใครวะยูกิ?” ผมไม่เคยมีแฟนชื่อยูกินะ กิ๊กก็ไม่มีชื่อนี้สักคน

 

“แฟนพี่ไง”

 

“ใช่ห่าอะไรวะไอ้ตัวแสบ กูไม่มีแฟนมาได้เป็นเดือนละ ที่เหลือก็แค่คุยๆกันเฉยๆอ่ะ ฟงแฟนไม่มี” เมื่อเดือนก่อนผมพึ่งเลิกกับพี่แนน สาวปีสี่ของมหาวิทยาลัยดังของจังหวัด ผมรู้จักกับพี่เขาเพราะพี่แนนเป็นเพื่อนกับพี่สาวของผม แต่ที่เลิกกันไปก็เป็นเพราะเวลาและระยะห่างระหว่างเราจึงทำให้ความรู้สึกผูกพันธ์ค่อยๆลดลงไป อีกทั้งพี่เขาก็มีคนใหม่ด้วย

 

“อย่ามาตีหน้าซื่อ!!” แววตาและน้ำเสียงที่แข็งกร้าวขึ้นต่างจากไอ้ตัวแสบจอมก่อกวนเมื่อหลายนาทีก่อน อะไรของมันวะ?

“ไอ้นี่...มึงจะเอายังไงกับกูวะ? ก็บอกแล้วไงว่าไม่เคยรู้จักคนชื่อนี้อ่ะ”

 

“ก็แฟนผมไง ที่มาวันนั้นอ่ะ วันที่ผมได้พี่รหัสเฮ็งซวยแบบพี่!!!” วันไหนวะ? หรือว่าวันงานโรงเรียนวันนั้นวะ?

 

“ใช่เด็กหน้าตาหมวยๆ แต่งหน้าค่อนข้างจัด ที่มากับมึงรึเปล่าวะ?”

 

“เออ”

 

“กูเจอยัยนั่นแค่สองครั้งเองเหอะ วันนั้นกับวันวาเลนไทน์”

 

“พี่เจอยูกิวันวาเลนไทน์เหรอ?”

 

“ก็เออสิวะ ยัยนั่นมาสารภาพรักกับกูแต่กูก็ไม่ได้ตอบอะไรหรอก วันนั้นกูมีนัดกินเหล้ากับพวกไอ้ไทด์มัน”

 

“ฮึกๆ โฮ...TOT” จู่ๆไอ้คนที่พึ่งวางมาดใส่ผมก็ปล่อยน้ำตาออกมาเป็นก๊อกแตก ผมรู้ล่ะ...ว่าทำไมแฟนมันถึงเลิกกับมัน

 

“มึงจะร้องเหี้ยอะไร?” ผมมองไปรอบๆตัว เผื่อมีคนผ่านมาจะได้หลบทัน

 

“รู้งี้ผมไม่พายูกิมางานวันนั้นก็ดีหรอก โฮ!! TOT” มันยังร้องไม่หยุด เอาไงดีวะกูยิ่งปลอบคนไม่เป็นอยู่ ผมเท้าสะเอวมองคชาที่ยืนร้องไห้ซิกๆอย่างหัวเสีย

 

“หยุดร้องเลย เดี๋ยวพวกภารโรงก็แห่มาหรอก”

“ฮึกๆ ถ้ายูกิไม่มาวันนั้นนะ ป่านนี้ก็คงไม่เลิกกันหรอก โฮๆ TOT”

 

“ไม่มีกูยัยนั่นก็เลิกกับมึงอยู่ดี ถ้ากูเป็นยัยนั่นนะมีแฟนเป็นผู้ชายแต่ขี้แยร้องไห้ขี้มูกโป่งแบบนี้กูก็เบื่ออ่ะ”

 

“โฮๆ ทำร้ายจิตใจมากกกก”

 

“มึงจะหยุดไม่หยุด” ผมกดเสียงต่ำลง พร้อมๆกับยกมือข้างหนึ่งขึ้นสูง ไอ้คชามองผมก่อนจะหลับตาปี๋ตั้งหน้าตั้งตาร้องไห้

 

“ฮึกๆ...ฮืออออ เอาสิจะทำอะไรก็ทำ จะต่อยผมก็ได้นะ ฮึกๆ” ดูมัน...

 

“มึงจะไม่หยุดร้องจริงๆใช่ไหม?”

 

“ฮึกๆ ๆ โฮ!! T^T”

 

 

 

หมับ!!!

 

 

 

ผมคว้าหัวทุยๆเข้ามาแนบอกทันที จะทำยังไงได้ก็ในเมื่อมันยังร้องไห้ไม่หยุดแบบนี้ ผมยิ่งปลอบคนไม่เป็นซะด้วย ผมใช้แขนอีกข้างโอบเอวของไอ้ตัวแสบเข้ามาชิดมากขึ้น ส่วนอีกข้างก็กดหัวทุยๆเข้ากับอก คชาก็ไม่ขัดขืนอะไรแต่กลับกอดตอบและร้องไห้หนักกว่าเดิมอีก เสื้อสเวตเตอร์สีเทาที่ผมสวมทับเสื้อนักเรียนมาเปียกชื้นเป็นวาวไอ้ห่าสั้งน้ำมูกใส่เสื้อกูอีก

 

“เออๆ ร้องเข้าไปนะมึง แล้วเอาเสื้อไปซักให้กูด้วยล่ะ”

 “อืมๆ ฮึก...ฮือออ  ฟืดดดด~” ขานรับเบาๆแล้วร้องไห้ต่อเชื่อมันเลยจริงๆ

 

ผมดันร่างเล็กออกเบาๆ แล้วเชยคางมนๆของมันขึ้น ดูยังไงๆ ไอ้หน้ากากลายหมีแพนด้ามันก็ขัดหูขัดตาผมอยู่ดี ผมใช้นิ้วเกลี่ยน้ำตาออกจากแก้มใสเหมือนผู้หญิงนั้นเบาๆ เมื่อมันเผลอ...          

 

 

ผมก็.....

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

 

ดึงหน้ากากลายขัดหูขัดตาอันนั้นออกอย่างรวดเร็ว เจ้าตัวแสบทำหน้าตกใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรีบยกมือปิดปากอย่างรวดเร็ว มันเร็วมากจนผมไม่เห็นว่าปากนั่นมันมีอะไรซ่อนอยู่

 

“ดูไม่ได้นะ” เสียงใสๆดังอู้อี้อยู่ภายใต้ฝ่ามือเรียวเล็กที่ปิดปากอยู่

 

“มันเป็นอะไรนักหนาวะ?” ผมดึงมือเล็กๆนั่นออก แล้วสิ่งที่ผมเห็นคือออออ...

 

“อ๊ากกกก ไอ้พี่เต๋า!!”

 

“เหี้ยคชา ปากมึง...”

 

“ปาก...ปากผมทำไมอ่ะ?” มือเรียวของไอ้แสบรีบยกปิดอีกรอบ

 

“ทำไมมันบวมแดงอย่างนั้นวะ? ปากมึงไปโดนไรมา?” หรือว่าไอ้นี่ไปดูดกับใครมาวะ?

 

“โฮๆ มันทุเรศมากเลยเหรอวะพี่?” คชาโอดครวญ

 

“เอ่อออ...”

 

“เฮ่ยย!! พวกมึงทำอะไรกันอ่ะ?” เสียงห้าวของบุคคลที่สามดังขึ้นมาข้างหลังผม เสียงมันคล้ายๆ...คล้ายๆกับไอ้เหี้ยต้อลเพื่อนผมนะ

 

“เต๋ามึงทำอะไรน้องมันน่ะ?” ไอ้ต้อลรีบปราดมาสำรวจดูตัวคชาและมันก็ต้องสะดุดกับปากแดงบวมเจ่อของไอ้เด็กแสบมันหันมามองผมอย่างอย่างมีเลศนัย

 

“มึงมองกูแปลกๆนะ”

 

“คบกันได้ไม่กี่วันเอาน้องเขาปากบวมหมดเลยนะไอ้เต๋า”

 

“พะ...พี่ต้อลครับ คชาไม่ได้...” ไอ้แสบพูดขึ้นแต่ก็โดนดักไว้ก่อน

 

“ไม่ต้องพูดอะไรเลยคชา กูบอกให้มึงถนอมน้องมันหน่อยไง”              

 

“แล้วมึงมาเสือกอะไรด้วยวะต้อล” ผมไม่ได้ทำอะไรไอ้เด็กนี่เลยนะ จู่ๆมันก็มาว่าให้ผมปาวๆอ่ะ

 

“ก็มึงจูบน้องเขานี่ไอ้ห่า”

 

“เหี้ยอะไรครับ!! ผมไม่ได้จูบกับพี่เต๋านะ” ไอ้คนปากบวมทำหน้าตกใจโบกไม้โบกมือปฏิเสธ

 

“น้องคชาไม่ต้องกลัวไอ้เต๋านะ พี่อยู่ตรงนี้ทั้งคน” ไปกันใหญ่แล้ว

 

“กู-ไม่-ได้-จูบ-ไอ้-เด็ก-เวร-นี่” ผมพูดย้ำทีละคำ ไอ้ต้อลจ้องหน้าผมนิ่ง ถึงผมจะเจ้าชู้หื่นกามยังไงก็ไม่มีทางมาจูบเด็กแก่นกะโปโลอย่างนี้หรอกน่าสเป็คของผมน่ะจะต้อง... ขาว อวบ อึ๋ม

 

“มีเรื่องอะไรกันวะ?” ฝูง(?)เพื่อนของผมแห่กันมาหมด  ทั้งไอ้ต้น ไอ้ไทด์ จอย แพรว หลิน เอาเข้าไป

 

“ไอ้เต๋ามันรังแกน้องคชาว่ะ”

 

“ไอ้เต๋า!!!”       เหี้ยแล้ว!!!!!!!!!!!!!!!!

 

ไอ้เด็กแสบก็ไม่คิดจะปฏิเสธอะไรเพราะมัวแต่อึ้งและก็ปิดปากบวมเจ่อแดงแจ๋ของตัวเอง โยนขี้ให้กูอีกแล้วววว T^T              

 

 

 

 

 

 

 

TALK WITH ME : AunAun

 

#  รีดเดอร์ที่รักจ๋า *โค้งกราบงามๆ* 

ขอโทษด้วยนะจ๊ะจ๋าที่มาอัพช้าไปสองร้อยสามสิบสามชาติเศษ แต่ไรท์เตอร์มีเหตุผลนะ *จิ้มนิ้วจึ๋งๆ*

คุณครูสอนไว้ว่า “คนดีชอบแก้ไข คนจัญไรชอบแก้ตัว”

งั้นไรท์เตอร์คงจะเป็นคนจัญไรอ่ะ เพราะชอบแก้ตัว อุวะฮ่าฮ่า ^O^

คือว่าเมื่อสัปดาห์ก่อนคุณยายของไรท์เตอร์เข้าโรงพยาบาลค่ะ แล้วไรท์เตอร์ก็ไปเยี่ยมแต่...

ไรท์เตอร์เอารถไปสวนกับสิบล้อ แต่ยังไม่ตายเพราะว่าเบรกเกือบทันแต่ก็หัวแตก

วันนั้นแม่ของไรท์เตอร์บอกให้ไปกับแม่แต่ไรท์เตอร์ไม่ยอมไป ไรท์เตอร์ไปเองเอามอ’ไซค์ไป 555

แต่ถึงจะเฉียดตายยังไงก็กลับมาแต่งทันนะตะเอง นอนอยู่เฉยๆเป็นอาทิตย์แทนที่จะอ่านหนังสือเตรียมสอบ

แต่ดันเปิดคอม อ่าน แต่งฟิค   สปิริตดีป่ะล่าาาา มันเป็นเพียงประเด็นรอง

ประเด็นหลักคือเล่นเฟซบุ๊คต่างหาก 555   *โดนโบกหัว*                                

พอๆละ ทอล์คมันชักจะยาวกว่าฟิค ไปดีกว่าฟิ๊วว  ~

 

 

ปล. ขอโทษที่มาอัพช้านะคะ จะแต่งชดเชยให้ค่ะ

 

 

ปลล(เมื่อไหร่เมิงจะไปซักทีอิไรท์เตอร์).   ไรท์เตอร์คิดว่าจะย้ายฟิคไปเด็กดี ดีไหมอ่ะ? กลัวว่าเอ็นทรี่ในเอ็กซ์ทีนมันจะหายากอ่ะ       *แค่คิดๆ คงไม่ทำหรอกค่ะขี้เกียจ  แว๊กกกกกก!!*                   

                                                                            

ไปจริงละจุ๊บๆ ม๊วฟฟฟ >3<    *ส่งจูบๆ*

 

 

 

     

                                                                     

edit @ 12 Feb 2012 14:57:21 by LittleDoll_rabbit

edit @ 12 Feb 2012 14:58:57 by LittleDoll_rabbit